Ołtarz główny

Ołtarz główny, projektował i wykonał Kazimierz Mieczysław Chodziński. Neogotycki, jednokondygnacyjny, drewniany ołtarz ufundowali dla fary Elżbieta i Roman Potoccy. Antepedium (przednia część) skrzyniowej mensy zdobią płyciny z monogramem IHS i maswerki. W predelli (ścianka z tabernakulum pomiędzy mensą-stołem i retabulum – nastawą) umieszczono dwustronnie dwie płyciny z herbami: z lewej Trąby i Pilawa ( Radziwiłłów i Potockich), z prawej Pogoń i Pilwa (Sanguszków i Potockich). Środkową część retabulum wypełnia olejne płótno „Wskrzeszenie Piotrawina”, w kształcie stojącego prostokąta zamkniętego pełnym łukiem, namalowane przez Józefa Reichana ze Lwowa w 1860 roku na zamówienie Alfreda II Potockiego. Obraz został namalowany w atmosferze przygotowań do powstania styczniowego.  Obrzeżają go dwie spiralnie żłobkowane kolumienki wsparte na podwójnych cokołach, górą zakończone roślinnymi kapitelami. Scenę środkową  flankują cztery drewniane, polichromowane rzeźby świętych: św. Jerzego, św. Alfreda, św. Elżbiety i św. Romana. W zwieńczeniu nad obrazem środkowym umieszczono rzeźbiarska grupę różańcową – Matka Boża trzyma Dzieciątko siedzące na jej lewym kolanie, a po bokach klęczą śś. Dominik i Katarzyna Sieneńska. Całość wieńczy ażurowy baldachim z krzyżem na szczycie. W kolorystyce ołtarza dominują barwy ceglastoczerwona i błękitno kobaltowa, uzupełnione złoceniami.

Ołtarz boczny Matki Bożej Różańcowej

Ołtarz Matki Boskiej Różańcowej – architektoniczny, dwukondygnacyjny, eklektyczny o wymiarach 750x310 cm, wykonany z drewna polichromowanego na brązowo,  złocony. Usytuowany w transepcie po lewej stronie tęczy. Łańcucki proboszcz ks. Antoni Dożyński w 1939 roku zlecił Edwardowi Muchowiczowi – rzeźbiarzowi ze Lwowa, wykonanie dzisiejszego ołtarza. Na antepedium, w części środkowej, wpisany jest w koło stylizowany monogram MAR, otoczony snycerską dekoracją roślinną. Tło w płycinach nastawy ołtarzowej jest czerwone, kolumny i pilastry flankujące obraz są złocone. Złocone są także uszaki z ornamentem roślinno – kwiatowym, usytuowane po zewnętrznych stronach kolumn. W części środkowej znajduje się obraz Matki Boskiej Różańcowej, będący kopią obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej z czasów Pileckich, którym Kazimierz Wielki nadał dobra łańcuckie. Obraz został przeniesiony do ołtarza po przebudowie fary w latach 1896-1900. W drugiej kondygnacji ołtarza umieszczono płótno  z wizerunkiem św. Teresy od Dzieciątka Jezus pędzla Marty Midowicz - Augustynowiczowej, do którego użyczyła twarzy łańcucianka Janina Wanowicz. Ołtarz zwieńczony szczytem odcinkowym z figurkami dwóch niewielkich aniołów ze zniczami, z glorią na szczycie i krzyżem łacińskim o ramionach zakończonych trójliściem. Ołtarz poświęcił 7 maja 1939 roku bp ordynariusz Franciszek Barda.

Ołtarz boczny św. Sebastiana

Ołtarz św. Sebastiana – na wschodniej ścianie transeptu, od południa, znajduje się eklektyczny ołtarz poświęcony jednemu z patronów Łańcuta św. Sebastianowi, autorstwa Edwarda Muchowicza z 1939 roku. W ołtarzu św. Sebastiana wprawiono olejne płótno z przedstawieniem męczeństwa świętego młodzieńca przeszytego strzałami. Jest ono sygnowane J. Prociński, wykonane przez Jakuba Procińskiego - wychowanka akademii Wiedeńskiej. Konserwował je Karol Chodziński. Obraz jest swobodną kopią XVII-wiecznego pierwowzoru Włochów Francisco Donattiego bądź też Guido Reniego. Od pokoleń św. Sebastian jest patronem Łańcuta od morowego powietrza, chroniącym przed epidemiami cholery, czarnej ospy, grypy „hiszpanki”.

W drugiej kondygnacji ołtarza umieszczono płótno Franciszka Frączka „Słońcesława” z 1947 roku, ukazujące św. Stanisława Kostkę. Jest to kopia dzieła Carlo Maratty  w uproszczonym ujęciu odwróconym. Obecnie na ołtarzu św. Sebastiana stoi wizerunek św. Judy Tadeusza – orędownika od spraw beznadziejnych, który Mikołaj Kiss ze Lwowa namalował w podzięce za uratowanie z niewoli sowieckiej. Obraz ten ufundowali w 1945 roku Halina i Jerzy Kwiatkowie.

Ołtarz boczny Matki Bożej Szkaplerznej

Kościół farny w Łańcucie to Sanktuarium Matki Boskiej Szkalperznej z koronowanym obrazem, umieszczonym w południowej ścianie transeptu  w eklektycznym ołtarzu wykonanym w 1902 roku przez Kazimierza Mieczysława Chodzińskiego. Forma ołtarza nawiązuje do projektu XIX-wiecznego, nie zachowanego ołtarza głównego, ufundowanego przez Józefinę Potocką i jej córkę Zofię Dietrichstein. Jest to ołtarz architektoniczny, dwukondygnacyjny, jednoosiowy, o wymiarach 950x390x150 cm. Posiada drewnianą mensę skrzyniową z blaszanym antepedium wykonanym w 1956 roku, wzorowanym na antepedium autorstwa wileńskiego jubilera Cezarego Steinberga z 1877 roku. W centrum ołtarza , we wnęce zamkniętej pełnym łukiem , znajduje się koronowany Cudowny Obraz Matki Boskiej Szkaplerznej, ozdobiony srebrną barokowa sukienką, oprawiony w ażurową ramę, sny cerowaną i złoconą przez Tylmana z Gameren, zwieńczoną monogramem Maryi w glorii.Zasuwę obrazu, z malowidłem Maryi Niepokalanie Poczętej według Bartolomeo Estebana Murillo, namalował i ponownie wyzłocił malarz Karol Chodziński ( ojciec Kazimierza Mieczysława). Obraz flankuje para żłobkowanych pilastrów i para kolumn kompozytowych. Po bokach ołtarza wiszą uszaki neobarokowe. Na gzymsie nad kolumnami rzeźby dwóch, klęczących aniołów w długich szatach, pochylające się ku wizerunkowi matki Boskiej.

Wykonał je prawdopodobnie XVIII-wieczny rzeźbiarz Sebastian Zeisl, na zlecenie marszałka wielkiego koronnego Stanisława Lubomirskiego. W wyższej kondygnacji ołtarza znajduje się obraz przedstawiający Świętą Rodzinę pędzla Augusta Westphalena z Berlina. Wieńczy go gloria z inicjałem Maryi i łaciński krzyż.

Pierwowzorem ikonograficznym wizerunków Matki Bożej z Dzieciątkiem była bizantyńska Hodegetria – Przewodniczka – Ta, która wskazuje drogę. Łańcucki obraz jest swobodną kopią krakowskiego pierwowzoru Matki Bożej Piaskowej z kościoła karmelitów, który przybył do Łańcuta w 1670 roku za sprawą Krzysztofa Ziemczyka, w którego domu wisiał on do momentu gdy: poskromił niebiańskim światłem rozpustną młodzież.

Ołtarz boczny Bożego Miłosierdzia

Ołtarz Bożego Miłosierdzia – znajduje się pod witrażem św. Józefa w nawie północnej, po lewej stronie. Ołtarz wykonany przez braci Pelców ok. 1899 roku.

W zwieńczeniu ołtarza nad krzyżem umieszczono drewnianą, polichromowaną rzeźbę św. Józefa, sprowadzoną z Niemiec przez oo. jezuitów. Na filarach nastawy stoją rzeźby: po lewej stronie św. Floriana – patrona strażaków i hutników; po prawej św. Bernarda z Clairvaux – orędownika nad opętanymi  i podczas klęsk żywiołowych. Ołtarz z obrazem „Jezu ufam Tobie”, namalowanym przez Franciszka Frączka „Słońcesława” według pierwowzoru Józefa Chyły z 1931 roku.

Na ołtarzu Bożego Miłosierdzia stoją klasycystyczne relikwiarze.

Ołtarz boczny św. Augustyna i Moniki

Ołtarz śś. Moniki i Augustyna – wykonany w 1899 roku przez Tomasza i Franciszka Pelców, pracujących w firmie budowlanej Stanisława Centarskiego w Łańcucie. Usytuowany w prawej nawie bocznej odpowiada ołtarzowi św. Franciszka. Jest to ołtarz architektoniczny, eklektyczny, polichromowany, podstawa jednostopniowa, mensa sarkofagowa z płyciną dekorowaną dwoma skrzyżowanymi gałęziami wawrzynu. Na mensie dwie kolumny flankujące niższe retabulum zwieńczone figurą św. Stanisława Kostki z Dzieciątkiem na ręku – patrona młodzieży. Na kolumnach polichromowane figury św. Dominika z lewej i św. Augustyna z prawej. Wyższa część retabulum lekko wysunięta, stanowi prostokątną, zamkniętą łukiem wklęsło -wypukłym ramę dla obrazu olejnego na płótnie, autorstwa Jana Wilkonia, malowanego według pierwowzoru Ary Scheffera, przedstawiającego śś. Augustyna i Monikę. Na płótnie widnieje podpis: św. MONIKA OPIEKUNKA WDÓW I SIEROT I św. AUGUSTYN. Nad ołtarzem znajduje się witraż św. Barbary z podpisem u dołu „Ofiara Maryi Kiwały”.

Ołtarz boczny św. Anny

Ołtarz św. Anny – pierwszy z ołtarzy w prawej nawie.  Olejne płótno wstawione w retabulum, przedstawiające św. Annę, uczącą czytać Matkę Najświętszą jest dziełem ucznia Karola Chodzińskiego – Jana Wilkonia z Łańcuta. Pierwowzorem dla niego było malowidło Włocha Antonia Balestra. Na filarach nastawy umieszczono rzeźby: po lewej św. Biskupa Karola Boromeusza, po prawej św. Franciszka Ksawerego, jezuity – patrona misji zagranicznych. Nad ołtarzem góruje witraż z wizerunkiem św. Jana Napomucena – patrona dobrej sławy. Ołtarz w stylu eklektycznym, beton marmoryzowany, polichromowany, kamień, drewno. Typ architektoniczny, podstawa jednostopniowa, mensa skrzyniowa. Tylna, wyrastająca część konstrukcji ołtarzowej tworzy cokoły dla zdwojonych filarów flankujących niższe retabulum zwieńczone dekoracją rzeźbiarską, krzyżem i figurą św. Królewicza Kazimierza Jagiellończyka – patrona młodzieży.

Wymiary ołtarza: 3,01m x 2,74m.

Ołtarz boczny św. Franciszka

Ołtarz św. Franciszka – wykonany przez Tomasza i Franciszka Pelców ok. 1899 roku. Styl eklektyczny, beton marmoryzowany, polichromowany, kamień, drewno. Usytuowany w lewej nawie. Konstrukcja identyczna jak w ołtarzu św. Augustyna i Moniki. W nastawie ołtarza obraz olejny na płótnie, przedstawiający św. Franciszka zdejmującego Chrystusa z krzyża, według Bartolomeo Estebana Murilla. Został on prawdopodobnie ufundowany w 1867 roku przez Alfreda Józefa Potockiego  - II ordynata, z okazji nadania mu honorowego członkostwa galicyjskiej Prowincji Franciszkańskiej.

Na flankujących retabulum kolumnach stoją drewniane, polichromowane rzeźby: po lewej św. Katarzyny Sieneńskiej, a po prawej, św. Jacka Odrowąża, założyciela dominikanów w Polsce. Po obu stronach ołtarza znajdują się drewniane skarbony: po prawej z rzeźbą św. Antoniego Padewskiego niosącego Dzieciątko Jezus, orędownika ludzi zagubionych  i zgubionych rzeczy; po lewej Najświętszej Maryi Panny z Lourdes.

Ołtarz boczny Serca Jezusowego

Ołtarz Najświętszego Serca Pana Jezusa – usytuowany w zamknięciu północnego ramienia transeptu. Autorem projektu ołtarza, jeszcze przed 1902 rokiem, był Kazimierz Mieczysław Chodziński, który wyrzeźbił klęczące, spoglądające na Jezusa i Maryję, anioły.

W ołtarzu umieszczono ignacjański krzyż z umierającym Chrystusem z przybitymi stopami, każdą osobnym gwoździem. W podłuczu nad głową Chrystusa jest napis: COPIOSA*APVD*EUM*REDEMPTIO* (Przyjęty wraz z Odkupieniem). Pierwowzorem tego krzyża jest krucyfiks w opactwie benedyktyńskim w Montserrat w Hiszpanii.

Na mensie ołtarzowej postawiono w 1902 roku polichromowaną drewnianą rzeźbę Chrystusa z gorejącym sercem na piersi, wskazującego na nie lewą ręką, a błogosławiącego prawą ( sprowadzono ją w 1857 roku). Na zasuwie ołtarzowej olejne malowidło „Widzenie św. Małgorzaty Marii Alacoque”, wykonane według pierwowzoru watykańskiego ołtarza Carla Muccioli,  prawdopodobnie przez Karola Chodzińskiego. W drugiej kondygnacji ołtarza zamontowano olejny obraz Trójcy Świętej według Berettiego, który ufundował ks. Adam Nowicki w 1744 r.